ما خودمان را گول می زنیم و تصور می کنیم کسانی را که دوست داریم با دیگران فرق می کنند...

(آلبا دسس پدس)

پ.ن: این دقیقا حکایت منه، وای که چقدر متفاوت می دیدمت و چقدر احمقانه شدی عین بقیه، عین بقیه.

نمی دونم چرا دقیقا کارهایی رو که می دونی تحت هیچ شرایطی نباید انجام بدی، انجام میدی نمی دونم چرا دارم این همه بی محلی و بی احترامی رو تحمل می کنم نمی دونم چرا دارم احمقانه دست و پا می زنم، توو رابطه ای که برای تو پشیزی نمی ارزه! نمی دونم چرا همه چیز برام شده وظیفه! حتی اگه جونمم برات بدم نمی دونم چرا دیگه هیچ کدوم از کارها و تلاش هایی که برای خوشحال کردنت انجام میدم، اصلا اصلا اصلا به چشمت نمیان! نمی دونم چرا مدت هاست قدرشناسی از دل و جونت رفته نمی دونم نمی دونم نمی دونم و ده ها نمی دونم دیگه... اما یک چیزو خوب می دونم این که داری از چشمم سقوط می کنی یه سقوط آزاد! دیگه خیلی از ساعات روز چیزی نسبت بهت توو قلبم احساس نمی کنم و اگر هم احساس کنم، دوست داشتن نیست... خراب کردی بانو خراب.

خیر در کار جهان نیست، تو هم شر برسان...

(فاضل نظری)

راست می گن هرچی که زیادی تکرار بشه، بی ارج و قرب میشه

مثل حرفای من

مثل خولسته های من...

و مثل من!

دیگه هیچ امیدی به حتی سر سوزنی بهتر شدن این رابطه ندارم، چه برسه خوب یا عالی شدنش.

دیگه هیچ اعتمادی به تو، حرفات، قولات، دوستت دارم هات و... ندارم.

تو اعتماد منو شکستی

منو شکستی و به خاک سپردی...

تو این زندگی رو با خاک یکی کردی

زندگی ای که خودت خواستی پا بگیره

خودت تلاش کردی که ساخته بشه

خودت...

حالا خودتم نابودش کردی

دست مریزاد...

آمدی تا دوبرابر بکنی

غصه ی این همه ایام مرا...